|
|
|
#1
26 January 2010, 11:24
|
|||
|
|||
Annemie Struyf en Belgische moslim's
Door haar ietwat onschuldige manier van ondervragen en haar bereidwilligheid zich onder te dompelen in de leefwereld van gelovige mensen ontlokte Annemie Struyf meer beangstigende reacties dan haar lief was.
Het is de tweede keer dat een VRT programma moslims zélf hun geloof laten beschrijven ( De weg naar Mekka van Leyers deed het haar al voor) en het resultaat is nu ook de tweede keer weinig hoopvol. Het is zelfs nogal verontrustend. Deze keer kwam de Islam over als een enge sekte. Als je eigen dochter al zegt dat ze pa en ma alleen in de hel zal tegenkomen wegens niet-gelovig dan gaan mijn haartjes overeind. Als de jonge echtgenoot in all eerlijkheid gelukzalig zegt dat hij wat blij is met zo'n onderdanige en gedienstige dame dan krijg ik de kriebels. Als hij al even eerlijk zegt dat hij eigenlijk ook touwde om aan wettige papieren te geraken na een illegaal verblijf in ons land van 5 jaar met valse papieren dan zou zelfs dat meisje nattigheid moeten voelen. En verder, "liegen in de islam mag" volgens de docente. We stammen af van Adam en Eva, zelfs onze fijne imam moest achter een laken gaan staan tijdens een massa bekering van vrouwen. Een Koeweitse dame die de Belgische organisatie met Saoudisch geld financiert roemt " de vrijheid van dit land waar meisjes met een hoofddoek mogen lopen" maar even later is de vrijheid alweer voorbij na een tefoontje met haar Saoudische of Koeweitse baas. Waarlijk de beste reclame voor de islam komt bepaald niet van zijn volgelingen. Ik vind dat ze meer moslims op TV moeten laten spreken. Ico waar ben je ? 
|
|
#2
26 January 2010, 14:27
|
|||
|
|||
|
Zeer onschuldig was Struyf nu ook weer niet hé… T was zeer strategisch van haar: bevestig alle clichés en stereotypen met reportage van een wel zeer marginale moslimfamilie. Een karikatuur als het ware. Zo kan je van elk volk of godsdienst er een excentriekeling uitnemen. Pure sensatie.
Ikzelf ben moslim, mijn familie ook, en wij hebben onze ogen uitgekeken en zijn erg geschrokken van wat we hoorden en zagen. Dit kom je niet tegen in een normaal gezin. Mja Struyf’s formule verkoopt natuurlijk hé, net zoals Leyer’s formule: tis gewoon hetzelfde, geen nuance, enkele debielen uitkiezen die zich graag door het extremisme laten misbruiken… en voila succes gegarandeerd in de kijkcijfers! Dat jong koppel was zeer naïef, triestig. Wie doet er nu mee aan een programma over religies, als je weet dat islamofobie enorm heerst in Vlaanderen –soms met zware excessen- en als je weet dat alles wat je over islam vertelt/schrijft in een negatief daglicht wordt gesteld of je woorden uit de context worden getrokken… Mediageletterdheid/mediakritiek is niet aan iedereen geschonken… Deontologisch oncorrect vind ik da programma: een naïef kind uitbuiten om kijkcijfers te halen… Triestig allemaal! Maar helaas realiteit!
|
|
#3
26 January 2010, 14:35
|
|||
|
|||
|
@ fjanssens: de titel van dit topic, door u gekozen zegt ook veel hé: Annemie Struyf en Belgische moslim's
door het zien van enkele marginale bekeerlingen wordt hun profiel geprojecteerd op de 'Belgische moslims'... chance da moslims de zaak ronald janssens niet projecteren op de 'Vlaamse autochtone bevolking' of gaat deze vergelijking niet op mss.. zal niet want ronald is een eenzaat, had problemen met zichzelf etc etc...
|
|
#4
26 January 2010, 21:05
|
|||
|
|||
|
Citaat:
Ik heb alleen nog maar de trailer gezien en ik dacht "lap, weeral van dat". Zelfs verstandige mensen maar met weliswaar een beperkte kennis van zaken worden hierdoor beïnvloed en maken aan de hand van dergelijke tv een beeld van een volledige groep mensen die de realiteit in de verste verte niet benadert. Vechten tegen de bierkaai allicht. Media bepalen zelf welk beeld ze van een groep willen ophangen en ze vinden altijd wel niet al te snuggere exemplaren die dat beeld perfect gaan uitdragen. En aan de openingspost te zien zie je dat dat dus blijft plakken hé. Laatst gewijzigd door Moser; 26 January 2010 om 21:07
|
|
#5
27 January 2010, 07:35
|
|||
|
|||
|
ik dacht het wel dat hierover een thread zou bestaan op dit forum... en eerlijk gezegd verbaas ik me er niet over dat de eerste post is wat ie is
 toch opmerkelijk dat men elk beeld dat het vooroordeel bevestigd zeer makkelijk aanvaard, ook al kent men verschillende tegenvoorbeelden... deze worden dan telkens gezien als uitzondering... ik moet zeggen dat dit opiniestuk over de reeks perfect mijn gedacht verkondigd omtrent deze reeks...: Halt aan de media-islam woensdag 27 januari 2010Auteur: Terwijl de discussie over het 'schijnhuwelijk' van Ali en Safiya woedt, worden er ook kritische vragen gesteld over het programma van Annemie Struyf zelf. 'Hang “in godsnaam, eens een genuanceerd beeld op', schrijft HÜSEYIN AYDINLI. Meer dan 1 miljoen mensen keken maandag naar de nieuwe reportagereeks van journaliste Annemie Struyf op Eén. In de eerste aflevering volgde ze een tot moslima bekeerde jonge vrouw. De reportage was zonder meer goed gemaakt en trachtte een portret te schetsen van de moslima en de uitdagingen waarmee ze te maken kreeg. Toch bleef In Godsnaam willens nillens hangen in het clichébeeld rond moslims dat nu al jarenlang de media domineert: conservatief en met weinig vrijheid voor de vrouw. Daarom zal het merendeel van de 1,05 miljoen kijkers bevestigd worden in zijn vooroordelen over de islam. Dus waarom klopt Annemie Struyf zich op de borst voor weeral een 'dappere' reportage over deze godsdienst? Laten we één ding duidelijk stellen: onze kritiek is geen waardeoordeel over het conservatisme dat in de reportage wordt getoond. Dit is inderdaad een bestaande stroming in de maatschappij en in de godsdienst. Wat moeilijker te vatten blijkt, is waarom louter deze strekking naar boven komt telkens de islam in beeld gebracht wordt. En dat terwijl er onder moslims zoveel variatie is. Een variatie die nauwelijks het scherm haalt en daarom hardnekkige mythes die leven bij de Vlaming niet kan doorprikken. Politicoloog Sami Zemni sprak op dat vlak al over een het verschil tussen een islam met vele gezichten, zoals die in ons land alle dagen wordt beleden, en een 'media-islam'. In Godsnaam was een uitgelezen kans om die eerste interpretatie uit te spitten en zo een werkelijk vernieuwend en inzichtelijk programma te maken. Helaas kozen de makers weer eens voor de gemakkelijke weg. Net zoals dat bij eerdere reportagereeksen als De weg naar Mekka al het geval was. Een bijkomend, en zo mogelijk nog groter probleem, is dat Annemie Struyf er prat op gaat dat ze een grensverleggend, moedig programma heeft gemaakt. Het is onmogelijk om daar geen denigrerende ondertoon in te bespeuren. 'Wij durven het verhaal van deze jonge moslima tenminste te vertellen,' suggereert de journaliste. Alsof er in Vlaanderen geen taboeloos gesprek mogelijk is over de islam. Alleen al op de opiniepagina's van De Standaard verschenen het voorbije jaar tientallen ongezouten meningen over de islam. Over het ganse Vlaamse medialandschap verspreid zijn dit er honderden. Alleen blijkt uit die opinies dat vooral de luid roepende en hard schoppende opiniemakers aan bod komen. Meer genuanceerde meningen zijn zeldzamer. In Godsnaam sluit, kortom, naadloos aan bij een jammerlijke traditie die de negatieve en conservatieve beeldvorming rond moslims in stand houdt. Dit straalt onterecht af op honderdduizenden moslims in ons land, die zo eens te meer in een clichéhokje geduwd worden. Annemie Struyf en haar reportageteam hadden een eerste aanzet kunnen geven om dat heersende beeld recht te trekken en te nuanceren. Die kans werd - niet voor het eerst - hopeloos gemist. Maar zijn die vertekeningen sowieso niet schering en inslag in de hedendaagse media? En moeten we ons er nu eenmaal bij neerleggen dat kranten en tv schrijven en tonen wat het publiek van hen verwacht? Nee, in dat defaitistisch denken willen we niet meegaan. Dat kunnen we ons niet veroorloven bij etnisch-culturele minderheden. Zij staan nu al te vaak in de hoek waar de klappen vallen. Lees de armoedecijfers er maar eens op na. Bekijk de werkloosheidsstatistieken eens. Werp eens een blik op de schoolprestaties. Als de media dan ook nog eens keer op keer minderheden (in dit geval moslims) stigmatiseren met voortdurende stereotiepe veralgemeningen, is dat nefast voor het zelfbeeld van een generatie die nu al van alle kanten een identiteitscrisis wordt aangepraat. Daarom zouden de media zich minder moeten laten verleiden tot eenzijdige berichtgeving, die makkelijk verteert en daarom een grotere kans op goede kijkcijfers geeft. Moslims moeten niet in de marge opgevoerd worden, maar verdienen een mainstreambenadering. Focus bijvoorbeeld niet op verschillen of een clash tussen culturen, maar op gelijkenissen. Enkel zo kunnen we voorkomen dat het islamdebat telkens weer oplaait wanneer een nieuwe reportage of opinie over het onderwerp verschijnt. Daar ligt de ware uitdaging voor de journalistiek. Voortdurend op dezelfde nagel hameren en dan zeggen dat er geen debat mogelijks is, dat is immers gemakkelijk. Een correct beeld geven van de honderdduizenden moslims die een weg zoeken tussen de vele richtsnoeren in het leven (waarvan de islam er één is), dat vergt moed. HÜSEYIN AYDINLIWie? Voorzitter Minderhedenforum. Wat? Struyfs programma bevestigt weer eens de clichés. Waarom? Alleen de conservatieve islam wordt getoond. uit de standaard
|
|
#6
27 January 2010, 08:15
|
|||
|
|||
|
"In Godsnaam" - Interview met Khadija Ann De Bruyne (Al Minara)
Victoria26 januari 2010 – 23:23 Naar aanleiding van de eerste uitzending van “In Godsnaam” op Eén zijn er uit verschillende hoeken reacties gekomen. De kijkcijfers liegen er niet om. Meer dan één miljoen Vlamingen zagen de reportage betreffende de vereniging Al Minara, die meer dan 700 leden telt in Vlaanderen. Indymedia.be kreeg de kans om tekst en uitleg te vragen aan Khadija Ann De Bruyne, bestuurslid van Al Minara en één van de bekeerde moslima’s die tijdens de reportage aan bod is gekomen. Wanneer heeft u voor het eerst kennisgemaakt met het project van Annemie Struyf? "De eerste ontmoeting met Annemie Struyf was in oktober 2008. Zij zocht een bekeerlinge die ze doorheen haar bekering naar de islam zou volgen. Liefst iemand die nog maar bescheiden pasjes in de islam aan het zetten was en die ze kon volgen doorheen haar evolutie. Ik vertelde dat het heel moeilijk te vinden zou zijn omdat de bekeerlingen hun bekering heel lang geheim houden voor vrienden en familie. Annemie heeft uiteindelijk zelf gekozen wie ze zou volgen en interviewen." U komt eveneens voor in de reportage, nochtans bent u al vele jaren moslima, en past u dus niet meer in het profiel van de startende moslima. Hoe bent u ertoe gekomen om zelf in de reportage te getuigen? "Ze vroegen of ik hieraan wou meewerken omdat ik die meisjes begeleid als ‘steunpuntzuster’ vanuit onze vereniging Al Minara. Ze wilden graag meer achtergrondinformatie over de activiteiten in mijn dagelijkse leven. Annemie en haar cameraploeg filmden mij tijdens de lerarenopleiding, enkele van de Al Minara activiteiten en vergaderingen. Alles leek mij heel normaal. Intussen vernam ik dat ze ook portretten maakte van andere bekeerlingen." Hoeveel keer werd u geïnterviewd voor deze reportage? "Meerdere keren verspreid over meerdere maanden." Hoe verliep deze samenwerking? "Gemoedelijk, met nadruk op vertrouwen. Annemie toonde oprechte interesse in onze levenswijze. Wat mij wel opviel is dat ze geen vragen stelde over de hoofddoek, het huwelijk, huwelijksleven, werken als vrouw, het leven als vrouw in de islam, enz. Ik wou daarover mijn verhaal kwijt, maar de producers van dit programma hadden daar geen oren naar. Ik nam hen mee naar vergaderingen over lessen sollicitatietraining en lessen voor analfabete vrouwen. Daarover werd niets uitgezonden." Wat vond u bijzonder aan de opnames? "Op verschillende momenten werd ik bevraagd over schijnhuwelijken e.d. Op een keer voelde het heel slecht aan. Ik heb achteraf naar de regisseur gebeld en heb het met haar besproken. Zij heeft mij gerustgesteld en zei me dat ik het verkeerd inschatte. Nadien heb ik niets meer van haar vernomen." Werden er voorafgaande duidelijke afspraken gemaakt? "Ja, zo hebben duidelijk gezegd dat ze tijdens de bekeerlingendag niet mochten filmen omwille van de privacy van de bekeerlingen. Vele jonge moslima’s hebben nog niet verteld aan hun ouders dat ze bekeerd zijn. Toch drongen ze steeds binnen in de grote zaal." Wat was u reactie nadat u de uitzending had gezien? "Ik was ontgoocheld en voelde me misbruikt. Wanneer je zoveel maanden optrekt met een journaliste, ontstaat er ook een vertrouwensband. Er wordt ons vaak verweten dat we niet voldoende getuigen voor de camera. Daar wou ik iets aan doen. Ik heb vroeger aan andere programma’s meegewerkt zoals Koppen en dat waren fijne ervaringen met een objectief resultaat, maar de uitzending “In Godsnaam” laat een wrange smaak achter." Waarom liet het een wrange smaak achter? Ik vind dat dit een gemiste kans was om veel clichés ten opzichte van moslima's te doorbreken. We hebben meer in ons mars, daar getuigen ons talrijke activiteiten van, ook in samenwerking met andere verenigingen. Daarbij gaan Vlaamse moslima's ook een liefdeshuwelijk aan zoals andere Vlamingen. Het zijn ondernemende vrouwen, die het druk hebben met hun professioneel werk, huishouden en sociale activiteiten. En Woestijnvis kreeg de unieke kans dit alles in beeld te brengen, maar heeft ze niet volledig benut. Links: http://alminara.blogspot.com/ commentaar toevoegen brief aan annemiek, 27/01/2010 – 09:02 Beste Annemie, Ze is er dus gekomen, uw langverwachte documentaire. Maar wat een teleurstelling! Waar ik dacht van initieel een open mind te vinden die eindelijk er in zou slagen van een mooi portret weer te geven wat enigszins aanspraak zou maken aan het rechtvaardigheidsprincipes van de modale vlaming, laat jij je verleiden tot een sensationele ‘vonst’ van een al qaida in België. Wat een afgang. Daarnaast ontpop je jezelf nu, net zoals jan leyers destijds die intussen gemeen is afgemaakt door het intellectuele veld als een self-invented wetenschapper die intussen het Vlaamse islamitische landschap meent te kunnen doorgronden. Meteen doe je alle inspanningen teniet van een sami zemni, een ico maly, een nadia fadil, meryem kanmaz en nog zoveel anderen gelovigen en niet-gelovigen die jaren zwoegen en werken en die een genuanceerde visie weergeven die wel recht door aan de minderheidspositie, de fragiliteit van de bekeerlingen hierin, de nuanceringen en verduidelijking van ‘de islam’, vruchteloos nu blijkt, gegeven de manier waarop de media met dit maatschappelijke fenomeen omgaat. Het populistische discours wat jij nu hanteert is echt om van in de grond te zakken. Sta me toe even een analyse te maken: - Je wil het goed en het kwaad tonen maar schrapt hiermee een groot stuk van de realiteit. Aan de ene kant portretteer je het naïve, niet gestudeerde meisje wat vroom haar vreugde vindt in de islam maar die nu ook in de media hard wordt aangepakt. Anderzijds toon je de zogenaamde machinerie van een valkuil; een niet onbesproken (maar onbewezen verdenkingen van een) nordin taouil, de zogezegde sponsoring (om precies te zijn: gebedstapijten, korans en 2 hajj reizen!) vanuit het Arabische schiereiland, selefisten die radicaal onze samenleving potentieel zouden ondermijnen. Komaan Annemie, veel onderzoek heb je hier niet voor verricht. Je bent afgegaan op je impulsen en je hebt hiermee onrecht gedaan aan vele vrouwen (en mannen!) die na jaren studie, lezen en nadenken overgestapt zijn op de islam. Je portretteert ons als hersenloze sponzen die tegen zichzelf beschermd moeten worden. Wel annemie, het enige waartegen we beschermd moeten worden is tegen jou. - In de meervoudige reeds over de wereldgodsdiensten slaag je er voor andere godsdiensten wel in om in Israël te gaan, lokale tempels te gaan filmen wat door de Vlaming op bewonderende oohs en aahs zal onthaald worden. En wij, bekeerlingen die het moeten stellen (wegens gebrek aan middelen) met vrijwilige inspanningen en een grote betonnen zaal zoals de lokatie in sint-niklaas, die breng je in alle rauwe armoede waardoor de sfeer nog grimmiger lijkt. En het is geen armoede van geest annemie, het zijn de middelen die ons ontbreken. - Je pretendeert ook een goed beeld te kunnen schetsen over Al Minara. Dat deze organisatie ook vrouwen helpt emanciperen door kennisoverdracht die net iets dieper gaat dan wat jij pleegde te tonen is je werkelijk ontgaan? Of zijn je jonge assistentjes bang om af te wijken van je script? Waarom zijn de interviews zoals met Ayah uit Leuven niet getoond? Omdat ze een genuanceerd verhaal brengt? Omdat ze hersenen heeft? Is het je ontgaan dat Al Minara de emancipatieprijs van de VOEM heeft gekregen? Is het je ontgaan dat die kleine club gedreven vrouwen tot meer in staat zijn? Dat er culturele programma’s worden aangeboden zoals naar het Institut du monde Arabe die ook de diversiteit binnen de Islam tonen? Is het je ontgaan dat er eerste stappen, met goede resultaten zijn gebeurd om ook te werken aan de Noord-zuid verhoudingen? Akkoord, het gebeurt zonder middelen, louter op de drijfveer van vrouwen die kracht vinden in hun levenskeuze. Dat die vrouwen daarnaast ook voltijds werken, een gezin hebben, voor hun familie helpen instaan, is je ook ontgaan. Veel vrouwen spannen zich harder in dan de gemiddelde vrouw in Vlaanderen op gebied van maatschappij en zwakkeren maar neen, dat past niet in het plaatje. - Tenslotte, je hebt ons vertrouwen geschonden. Velen wilden niet in beeld komen. We blijven bekeerlingen. Het ligt moeilijk met onze families. En nu zeker, na jou reportage zullen mensen nog meer afkeer van de media hebben gekregen. Je hebt ons vertrouwen geschonden, onze eer beschadigd, je hebt ons besmeurd en naar beneden gehaald. De zo nodige middelen die we hoopten te verkijgen om professioneler te worden, om effectief werk te maken van goede begeleiding, om wegwijs te maken in de vele vormen van diversiteit die binnen de islam aanwezig is, die heb je in gevaar gebracht. Je eindresultaat annemie, was de zoveelse islambashing van deze bijzonder islamofobe samenleving. Je bent bedankt. K. Lid van Al Minara
|
|
#8
27 January 2010, 08:15
|
|||
|
|||
|
Bron: Indymedia
"In Godsnaam" - Interview met Khadija Ann De Bruyne (Al Minara) Victoria26 Janvier 2010 – 23:23 Naar aanleiding van de eerste uitzending van “In Godsnaam” op Eén zijn er uit verschillende hoeken reacties gekomen. De kijkcijfers liegen er niet om. Meer dan één miljoen Vlamingen zagen de reportage betreffende de vereniging Al Minara, die meer dan 700 leden telt in Vlaanderen. Indymedia.be kreeg de kans om tekst en uitleg te vragen aan Khadija Ann De Bruyne, bestuurslid van Al Minara en één van de bekeerde moslima’s die tijdens de reportage aan bod is gekomen. Wanneer heeft u voor het eerst kennisgemaakt met het project van Annemie Struyf? "De eerste ontmoeting met Annemie Struyf was in oktober 2008. Zij zocht een bekeerlinge die ze doorheen haar bekering naar de islam zou volgen. Liefst iemand die nog maar bescheiden pasjes in de islam aan het zetten was en die ze kon volgen doorheen haar evolutie. Ik vertelde dat het heel moeilijk te vinden zou zijn omdat de bekeerlingen hun bekering heel lang geheim houden voor vrienden en familie. Annemie heeft uiteindelijk zelf gekozen wie ze zou volgen en interviewen." U komt eveneens voor in de reportage, nochtans bent u al vele jaren moslima, en past u dus niet meer in het profiel van de startende moslima. Hoe bent u ertoe gekomen om zelf in de reportage te getuigen? "Ze vroegen of ik hieraan wou meewerken omdat ik die meisjes begeleid als ‘steunpuntzuster’ vanuit onze vereniging Al Minara. Ze wilden graag meer achtergrondinformatie over de activiteiten in mijn dagelijkse leven. Annemie en haar cameraploeg filmden mij tijdens de lerarenopleiding, enkele van de Al Minara activiteiten en vergaderingen. Alles leek mij heel normaal. Intussen vernam ik dat ze ook portretten maakte van andere bekeerlingen." Hoeveel keer werd u geïnterviewd voor deze reportage? "Meerdere keren verspreid over meerdere maanden." Hoe verliep deze samenwerking? "Gemoedelijk, met nadruk op vertrouwen. Annemie toonde oprechte interesse in onze levenswijze. Wat mij wel opviel is dat ze geen vragen stelde over de hoofddoek, het huwelijk, huwelijksleven, werken als vrouw, het leven als vrouw in de islam, enz. Ik wou daarover mijn verhaal kwijt, maar de producers van dit programma hadden daar geen oren naar. Ik nam hen mee naar vergaderingen over lessen sollicitatietraining en lessen voor analfabete vrouwen. Daarover werd niets uitgezonden." Wat vond u bijzonder aan de opnames? "Op verschillende momenten werd ik bevraagd over schijnhuwelijken e.d. Op een keer voelde het heel slecht aan. Ik heb achteraf naar de regisseur gebeld en heb het met haar besproken. Zij heeft mij gerustgesteld en zei me dat ik het verkeerd inschatte. Nadien heb ik niets meer van haar vernomen." Werden er voorafgaande duidelijke afspraken gemaakt? "Ja, zo hebben duidelijk gezegd dat ze tijdens de bekeerlingendag niet mochten filmen omwille van de privacy van de bekeerlingen. Vele jonge moslima’s hebben nog niet verteld aan hun ouders dat ze bekeerd zijn. Toch drongen ze steeds binnen in de grote zaal." Wat was u reactie nadat u de uitzending had gezien? "Ik was ontgoocheld en voelde me misbruikt. Wanneer je zoveel maanden optrekt met een journaliste, ontstaat er ook een vertrouwensband. Er wordt ons vaak verweten dat we niet voldoende getuigen voor de camera. Daar wou ik iets aan doen. Ik heb vroeger aan andere programma’s meegewerkt zoals Koppen en dat waren fijne ervaringen met een objectief resultaat, maar de uitzending “In Godsnaam” laat een wrange smaak achter." Waarom liet het een wrange smaak achter? Ik vind dat dit een gemiste kans was om veel clichés ten opzichte van moslima's te doorbreken. We hebben meer in ons mars, daar getuigen ons talrijke activiteiten van, ook in samenwerking met andere verenigingen. Daarbij gaan Vlaamse moslima's ook een liefdeshuwelijk aan zoals andere Vlamingen. Het zijn ondernemende vrouwen, die het druk hebben met hun professioneel werk, huishouden en sociale activiteiten. En Woestijnvis kreeg de unieke kans dit alles in beeld te brengen, maar heeft ze niet volledig benut. Links: http://alminara.blogspot.com/ ajouter un commentaire brief aan annemiek, 27/01/2010 – 09:02 Beste Annemie, Ze is er dus gekomen, uw langverwachte documentaire. Maar wat een teleurstelling! Waar ik dacht van initieel een open mind te vinden die eindelijk er in zou slagen van een mooi portret weer te geven wat enigszins aanspraak zou maken aan het rechtvaardigheidsprincipes van de modale vlaming, laat jij je verleiden tot een sensationele ‘vonst’ van een al qaida in België. Wat een afgang. Daarnaast ontpop je jezelf nu, net zoals jan leyers destijds die intussen gemeen is afgemaakt door het intellectuele veld als een self-invented wetenschapper die intussen het Vlaamse islamitische landschap meent te kunnen doorgronden. Meteen doe je alle inspanningen teniet van een sami zemni, een ico maly, een nadia fadil, meryem kanmaz en nog zoveel anderen gelovigen en niet-gelovigen die jaren zwoegen en werken en die een genuanceerde visie weergeven die wel recht door aan de minderheidspositie, de fragiliteit van de bekeerlingen hierin, de nuanceringen en verduidelijking van ‘de islam’, vruchteloos nu blijkt, gegeven de manier waarop de media met dit maatschappelijke fenomeen omgaat. Het populistische discours wat jij nu hanteert is echt om van in de grond te zakken. Sta me toe even een analyse te maken: - Je wil het goed en het kwaad tonen maar schrapt hiermee een groot stuk van de realiteit. Aan de ene kant portretteer je het naïve, niet gestudeerde meisje wat vroom haar vreugde vindt in de islam maar die nu ook in de media hard wordt aangepakt. Anderzijds toon je de zogenaamde machinerie van een valkuil; een niet onbesproken (maar onbewezen verdenkingen van een) nordin taouil, de zogezegde sponsoring (om precies te zijn: gebedstapijten, korans en 2 hajj reizen!) vanuit het Arabische schiereiland, selefisten die radicaal onze samenleving potentieel zouden ondermijnen. Komaan Annemie, veel onderzoek heb je hier niet voor verricht. Je bent afgegaan op je impulsen en je hebt hiermee onrecht gedaan aan vele vrouwen (en mannen!) die na jaren studie, lezen en nadenken overgestapt zijn op de islam. Je portretteert ons als hersenloze sponzen die tegen zichzelf beschermd moeten worden. Wel annemie, het enige waartegen we beschermd moeten worden is tegen jou. - In de meervoudige reeds over de wereldgodsdiensten slaag je er voor andere godsdiensten wel in om in Israël te gaan, lokale tempels te gaan filmen wat door de Vlaming op bewonderende oohs en aahs zal onthaald worden. En wij, bekeerlingen die het moeten stellen (wegens gebrek aan middelen) met vrijwilige inspanningen en een grote betonnen zaal zoals de lokatie in sint-niklaas, die breng je in alle rauwe armoede waardoor de sfeer nog grimmiger lijkt. En het is geen armoede van geest annemie, het zijn de middelen die ons ontbreken. - Je pretendeert ook een goed beeld te kunnen schetsen over Al Minara. Dat deze organisatie ook vrouwen helpt emanciperen door kennisoverdracht die net iets dieper gaat dan wat jij pleegde te tonen is je werkelijk ontgaan? Of zijn je jonge assistentjes bang om af te wijken van je script? Waarom zijn de interviews zoals met Ayah uit Leuven niet getoond? Omdat ze een genuanceerd verhaal brengt? Omdat ze hersenen heeft? Is het je ontgaan dat Al Minara de emancipatieprijs van de VOEM heeft gekregen? Is het je ontgaan dat die kleine club gedreven vrouwen tot meer in staat zijn? Dat er culturele programma’s worden aangeboden zoals naar het Institut du monde Arabe die ook de diversiteit binnen de Islam tonen? Is het je ontgaan dat er eerste stappen, met goede resultaten zijn gebeurd om ook te werken aan de Noord-zuid verhoudingen? Akkoord, het gebeurt zonder middelen, louter op de drijfveer van vrouwen die kracht vinden in hun levenskeuze. Dat die vrouwen daarnaast ook voltijds werken, een gezin hebben, voor hun familie helpen instaan, is je ook ontgaan. Veel vrouwen spannen zich harder in dan de gemiddelde vrouw in Vlaanderen op gebied van maatschappij en zwakkeren maar neen, dat past niet in het plaatje. - Tenslotte, je hebt ons vertrouwen geschonden. Velen wilden niet in beeld komen. We blijven bekeerlingen. Het ligt moeilijk met onze families. En nu zeker, na jou reportage zullen mensen nog meer afkeer van de media hebben gekregen. Je hebt ons vertrouwen geschonden, onze eer beschadigd, je hebt ons besmeurd en naar beneden gehaald. De zo nodige middelen die we hoopten te verkijgen om professioneler te worden, om effectief werk te maken van goede begeleiding, om wegwijs te maken in de vele vormen van diversiteit die binnen de islam aanwezig is, die heb je in gevaar gebracht. Je eindresultaat annemie, was de zoveelse islambashing van deze bijzonder islamofobe samenleving. Je bent bedankt. K. Lid van Al Minara
|
|
#10
1 February 2010, 10:27
|
|||
|
|||
|
gegroet kifkiffers,
ai ai toen ik het programma voor het eerst zag op TV amai ik ging echt letterlijk van mijn zetel vallen, het scheelde niet veel, zeg... Sommige mensen die in beeld kwamen in het programma ken ik zelfs persoonijk en ik heb hier en daar een belletje gedaan. Ze waren echt ervan geschrokken! Ik heb de commentaren gelezen en ik denk dat we min of meer gelijk op één lijn zitten omtrent de media. Hoe de moslims op een bepaalde manier geprojecteerd of ' gebombadeerd' wordt nr de gewone doorsnee kijker... mijn vraag aan jullie: Wat denken jullie eigenlijk over het feit dat er per dag ongeveer 3 belgen zich bekeren tot de Islam? Jullie eerlijke mening graag... Hoe zou jullie reageren als bv jouw zus, echtgenote, broer, dochter of zoon zich bekeren tot de Islaam? groetjes
__________________
Dit kon niet nog mooier gezegd worden... wees voorzichtig wanneer je een vrouw aan het huilen brengt want Allah (swt) telt haar tranen... de vrouw is gemaakt van de rib van de man: niet van het been om getrapt te worden, niet van het hoofd om hoger te staan maar van de zij om gelijk te blijven, onder de arm om beschermd te worden en naast het hart om geliefd te worden...
|
Hybride weergave
